Openluchttheater Rivierenhof

De beeldhouwwerken aan de grote lichttoren van het Provinciaal Openluchttheater.
De twee composities spiegelen mekaar. Elk paneel heeft op de basis een horizontale, grote, rustige figuur. Aan de buitenzijde van elk paneel is er een dramatisch gesticulerende grote figuur. Links twee vrouwen, rechts twee mannen compositorisch elkander spiegelend. Het ene paneel heeft een cello-spelende en het andere paneel een lier-spelende figuur kleiner van schaal.
Theater: muziek, dans, toneel is spanning tussen stilte en geluid, tussen geluid en klank, tussen klank en woord... . Tussen rust en beweging, tussen ingekeerdheid en uitbundigheid. Confrontatie van stilte, van ruimte, met wat daarin gebeurt. Het beeldhouwwerk zelf is de confrontatie van de dynamiek van de vormen met het zwijgen van de steen zelf.
Een reliëf kan alleen maar "gezien" worden als er licht-donker effect is. In zoverre is noorderlicht ongunstig. Maar áls de beeldhouwer alleen maar rekent op licht-donker effect dan voldoet zijn werk ook alleen maar in de belichting waarin hij zijn beeldhouwwerk heeft gemaakt. Daarom is het al goed dat de beeldhouwer ook in een reliëf met volumen en hun onderlinge verhoudingen expressief kan werken. De expressie blijft onverminderd aanwezig, ook al zie je die niet direct in ongunstig licht. Daarom was ik zeer tevreden dat in de loop der jaren de vormen 'leesbaarder' werden door de patine. Dit was niet de bedoeling van de architect die gebouwd heeft met gegoten kunststeen 'omdat die zichzelf wast'. Natuursteen is poreuzer en wordt makkelijker groen. De patine wordt veroorzaakt door de koperen dakbekleding van de lichttoren.
U denkt terecht: het was toch eenvoudiger om de reliëfs te gieten in steen. Maar de gemakkelijke weg is niet per definitie de beste weg. Want door de taille-directe ter plaatse heeft het beeldhouwwerk aan kracht toegenomen. De ervaring van de grote parkruimte en het wisselende openluchtlicht heeft bijgedragen tot de monumentaliteit van het werk.